Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Ασκήσεις ψυχής




Κατερίνα Παπαδημητρίου

Ασκήσεις ψυχής    

Εκεί που νομίζεις πως ό,τι ήταν να ζήσεις το ‘ζησες, ότι ήταν να δώσεις το ‘δωσες, να σου ξαφνικά η ζωή, έτσι, απροειδοποίητα σε κερνάει ένα ποτήρι. «Απ' το καινούριο το κρασί» σου λέει, «μα ωριμάζει σε παλιά βαρέλια»! Και να σε που το δοκιμάζεις ! Κι έτσι, αναπάντεχα, σε χτυπά μια γεύση, που κάτι σου θυμίζει. Αλλά όχι, δεν μοιάζει με καμιά… Και δώστου να πασχίζει ο ουρανίσκος να θυμηθεί, και σκίζεται η ψυχή να το αποδείξει. Ότι, « Ναι! Το ξέρω. Ξέρω να το πιω, ξέρω να το κουμαντάρω! Την έχω νιώσει αυτήν τη γεύση. Αλλά μάταια... Κι ύστερα, έρχεται η ζάλη. Η γλυκιά πλανεύτρα ζάλη. Ώσπου σώμα και ψυχή, γίνονται ένα πράμα. Κουβαριάζονται, παλεύουν, στριμώχνονται να συνταιριάσουν το καινούριο που θυμίζει κάτι παλιό, αλλά δεν είναι. Και δώστου να θυμώνουν και τα δυo. Μια, γιατί δεν το νογάνε και μια, γιατί δεν το κατακτούν τόσο, όσο να γίνει γνώριμο. Να μην το φοβούνται πια. Κι η λογική; Που είναι κι αυτή να βάλει μία τάξη επιτέλους! Να σταματήσει αυτός ο πόλεμος, αυτή η αντάρα. Ψάχνει η δόλια να το βρει. «Μην είναι έρωτας τρελός, μην είν' της μοίρας τρελή χημεία, μην είναι χίμαιρα με πάρει και χαθώ; Κι αν πάλι είν' αντικατοπτρισμός,  που σαν σε έρημο σε βρίσκει διψασμένο; Σε γελάει και να, τώρα νομίζεις πως πίνεις το πιο γλυκό κρασί!" "Δεν είσαι εσύ για τέτοια! Που ακούστηκε να πίνεις, να μεθάς και να γλυκαίνεσαι!" μου λέει. «Τώρα, καλά, θα σηκωθώ…» μουρμουρίζεις. «Περίμενε, δεν το ‘πια ακόμα, άσε με λίγο, λίγο ακόμα  να γευτώ κι ύστερα θα φύγω. Μόνο να καταλάβω, να θυμηθώ, που την συνάντησα αλλού την αίσθηση αυτή και θα φύγω. Σου το υπόσχομαι θα φύγω.» Κι όσο να πάρει λίγο αέρα η ψυχή, να φύγει, να λυτρωθεί απ' την ζάλη, έρχονται ρίγη. Σηκώνεται η ψυχή και θριαμβευτικά φωνάζει «Έρωτας είναι! Πόθος είναι! Πάθος και τ' αναγνώρισα! Λίγο ακόμα και θα φύγω. Μόνο, άσε με, λίγο ακόμα. Τώρα ξέρω πως. Η σιωπή με δίδαξε. Εκείνη κρατά τα κλειδιά."

"Λίγο ακόμα και θα φύγω....."